LESLEY  ★ TRAVEL, SPORT & MORE

Triathlon van West Friesland

Tijdens de Triathlon van West Friesland heb ik eindelijk mijn eerste stapjes in de triathlonwereld gezet. Het zijn met recht eerste stapjes, want het was maar vierhonderd meter zwemmen, achttien kilometer fietsen en vier kilometer hardlopen. Maar je moet ergens beginnen! Voor de start keek ik er behoorlijk tegen op, maar toen ik over de finishlijn kwam, was ik al aan het bedenken wanneer ik de volgende sprinttriathlon zou gaan doen.

Het evenement werd georganiseerd door dezelfde organisatie als de Ironman en heeft daarom niet de officiële afstand van een achtste marathon. Desalniettemin was dit voor mij het ideale evenement om de sport te proberen. Net als de meeste andere Amerikaanse evenementen, was ook de triathlon van West Friesland tot in de puntjes geregeld. De startnummers konden worden opgehaald in de zogenaamde athletes zone, waar je trouwens ook nog even snel een wetsuit, een hoop sportvoeding of fietsonderdelen kon scoren. Bij het ophalen van startnummer was je ook verplicht een wedstrijdlicentie voor een dag te kopen. Ik was daar totaal niet mee bezig, maar voor deelname aan een triathlon heb je een licentie nodig van bijvoorbeeld de triathlonbond, de zwembond of de atletiekunie. Toen alle papieren, licenties, badmutsen, plaktatoeages en stickers binnen waren, kon ik eindelijk mijn fiets inchecken en aan de start gaan denken. 

Triathlon van West Friesland

Aan de rand van het IJsselmeer was de officiële start van de triathlon van West Friesland. Om chaos te voorkomen, moesten we ons opstellen in vijf rijen en gingen we om de beurt het water in. Tot mijn verbazing kon in nog tot aan de boei staan. Sterker nog, zelfs na de boei was het zo ondiep dat ik makkelijk de bodem kon aanraken. Voor de vorm heb ik de eerste paar meter gezwommen, maar toen ik zag dat alle deelnemers door het water renden, ben ik dat ook gaan doen. Na zes minuten kwam ik het water alweer uit. En dat was toch vier minuten sneller dan verwacht.

De wissel van het zwemmen naar het fietsen ging alles behalve soepel. Een natte wetsuit uittrekken terwijl je rent, is niet makkelijk en met natte voeten in je sportschoenen voelt vreselijk. Maar de tijd tikt door en daarom zat ik uiteindelijk met natte voeten en een koud hoofd op de fiets. En dat was niet het enige wat tegenviel. De start was met zoveel fietsen tegelijk dat ik spontaan bang werd voor een ongeluk. Daarom kwam ik na drie kilometer pas lekker op gang en kon ik de verloren tijd niet meer goed maken. Gelukkig was het hardlopen het laatste onderdeel en daar kon ik vast nog wel iets goed maken. 

Hardlopen door de binnenstad van Hoorn

Nadat ik mijn fiets had opgehangen, stormde ik door de wisselzone heen. Ik had geen tijd en zin om te drinken, want ik had inderdaad behoorlijk wat goed te maken. Doordat ik niet voluit had durven gaan op de fiets, had ik in ieder geval nog genoeg energie over om vier kilometer vol te gaan. Achteraf bleek dat een goede strategie, want in de eerste kilometer liep ik de een na de ander voorbij. In de tweede kilometer kon ik zelfs versnellen en haalde ik verschillende groepjes is. Die snelheid kon ik gemakkelijk vasthouden tot aan de finish en finishte uiteindelijk in een mooie 1:18:01. 

Hoewel dit best een prima tijd is voor een eerste sprinttriathlon, is er nog genoeg werk aan de winkel. Inmiddels sta ik ingeschreven voor de achtste triatlon van Zaanstad in september en dan hoop ik toch een stuk sneller, en zonder angst, te kunnen fietsen. En daar zal ik bij het zwemmen ook niet kunnen smokkelen, dus ga ik de komende maanden ook weer vol aan de bak in het zwembad. Laat september maar komen!

Lesley is blogger en schrijft graag over sport, reizen en lifestyle. Kijk voor meer informatie hier of volg haar op instagram.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *